Өлең – өңінде, рекңінде өмір болғанда ғана өлең болады. Мен тараздық досым, жас ақын Мәулен Жаппасбайдың осы өлеңіне өлердей ғашықпын. Мәулен өзі біртоға, салмақты жігіт, өлеңінде де салмақтылық, үлкен адамға тән көзқарас байқалады. Досым болған соң Мәуленнен еш рұқсат сұрамастан осы өлеңін блогыма салып, оқырмандар назарына ұсынуды жөн көрдім, оқыңыз, жас ақынның, жалынды ақынның өлеңіне пікір қалдырыңыз.

Бөлмеде шешем мен екеуміз,

Күзгі өмір терезе ар жағы.

Екеуміз қалаға бөтенбіз,

Тірліктің соңында қалғаны. More

Advertisements